Ik kan het nog

In 2010 stond ik voor het eerst aan de start van de Zomeravondcup in Utrecht. Met slechts een paar uitzonderingen heb ik daar ieder jaar meegedaan en dit jaar doe ik ook weer mee. Deze serie wedstrijden wordt steeds populairder en dat is geen wonder. Goed georganiseerd, mooi deelnemersveld, snel parcours, lage kosten voor deelname. Er zijn altijd wat deelnemers van AV Pijnenburg en Kees kwam helemaal uit Nuenen. Hij was geïnteresseerd in het snelle parcours en de snelle deelnemers. Eerder dit jaar liep hij voor het eerst onder de 35 (!) minuten en nu wilde hij proberen dat weer te verbeteren. Ik wilde zelf toch weer een poging doen om onder de 43 minuten te lopen en daarmee het clubrecord voor mannen 60+ op mijn naam te kunnen zetten. Vorig jaar wilde dat niet lukken en ik was weer een jaartje ouder, maar hoe ouder hoe gekker.

De groeiende populariteit van de Zomeravond zorgde er alvast voor dat ik moest uitwijken naar een parkeerplaats die verder van de atletiekbaan ligt, ondanks dat ik redelijk op tijd was. Gelukkig was ik vroeg genoeg om samen met Kees een stukje in te lopen en zonder stress aan de start te staan. Kees zocht een plekje vooraan. Ik ging verder naar achteren in het veld om niet in de verleiding te komen met te snelle lopers mee te gaan. Het was druk op de baan, ik hield na het klinken van het stsartschot even in om wat ruimte voor mijn pas te hebben voor ik over de startmat ging. Daarna werd het een beetje slalommen maar al een paar honderd meter was het inhalen van de meute voorbij en was ik ook de pacers van 45 minuten gepasseerd. Op mijn horloge zag ik een snelheod van rond 4 minuten per kilometer en ik besloot vooral ontspannen te gaan lopen. De eerste kilometer was 4.05. 

Omdat er wat wind stond probeerde ik in een groepje terecht te komen, maar ik liep op dit moment net een beetje alleen. Er was een gaatje van een meter of 20 naar een groepje voor me, waar ik wel langzaam dichterbij kwam. De truc was om niet te forceren. Door gebruik te maken van een paar andere lopers die mij inhaalden wist ik het gaatje te dichten net voordat we op hget stukje met wind tegen kwamen. De wind was ondertussen niet meer zo stevig als eerder op de dag, maar toch voelde dit wel lekker. Wat verder viel het groepje waar uitelkaar en ik liep een tijdje samen met een meneer met een zwart shirt. Soms moest ik even lossen, maar dan wist ik even later toch weer aan te sluiten. 

De kilometertijden bleven goed: 4.13, 4.20, 4.13, 4.12, 4.13, 4.10. Na een kilometer of 7 moest ik de man in zwart toch laten gaan, maar ik zag dat ik nog steeds ongeveer hetzelfde tempo liep. Blijkbaar versnelde hij wat. Door al die vlotte kilometers had ik ondertussen een mooie marge opgebouwd ten opzichte van mijn streeftijd en ik begon er in te geloven, dat ik dat zou kunnen halen. Zelfs de altijd lastige achtste kilometer ging met 4.10 nog steeds prima. In plaats van in te zakken wist ik nog wat lopers in te halen. 

Onder aanmoedigingen van Kees, die zelf 33.50 liep, gooide ik er zelfs nog een soort sprintje uit zodat mijn eindtijd 42.08 werd.

De laatste keer dat ik sneller was bij de Zomeravondcup was in 2017. Missie geslaagd.

800 meter

 De afsluitende 800 meter van de Keistad Baancompetitie viel vroeg dit jaar. In plaats van vijf wedstrijdjes zijn er maar vier en ze worden in vijf weken gelopen. Dat bevalt me wel. Ze vallen ook net niet samen met de Zomeravondcup. Daarom stond ik gister (half april) al aan de start van de 800 meter in serie 7 van de 16. Mijn streeftijd was de tijd van vorig jaar 2.37, maar het lijkt er op dat de leeftijd ieder jaar een stukje van de snelheid afsnoept. We zouden het wel weer zien.

De andere lopers in de serie zaten ook rond die tijd op papier, maar met junioren is de kans groot dat ze juist een stukje harder lopen dan vorig jaar en in ieder geval heel snel kunnen starten. Het was niet heel druk. Ik mocht in baan 5 start in plaats van baan 6 en ik stond er in mijn eentje. Na het startschot probeerde ik dichterbij de loopster n baan 6 te komen, maar dat viel niet mee. Bij het uitkomen van de bocht schoof het hele groepje in elkaar. Ik zat een beetje in het midden, maar kon niet bij de binnenkant van de baan komen. Daardoor moest ik ongeveer in baan 2 de volgende bocht in. Ik zakte een beetje naar achter om toch aan de binnenkant uit te komen.

Het tempo was hoog, de eerste ronde ging in ongeveer 1.15. Prima als ik dit zou kunnen volhouden. De jongedame voor versnelde aan het eind van de bocht een oudere heer voorbij. Ik probeer dat ook, maar deze loper ving me in eerste instantie op door ook te versnellen. Even later lukte het wel, maar nu was er een gaatje naar de andere lopers voor ons. Op mijn tandvlees probeerde ik te versnellen of in ieder geval niet stil te vallen en ik telde de meters naar de streep af. Net genoeg om onder 2.40 te eindigen. 

Hartelijk dank weer voor de organisatie en de leuke attentie na afloop:

Foto van Harry van 't Veld

Te snel gestart

 Zo af en toe overkomt het me, ondanks dat je denkt dat je nu wel oud en wijs genoeg bent. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat ik op papier de snelste uit de serie wasm dus toen na het startschot twee jonge atleten een stuk sneller vertrokken dan ik terwijl ik redelijk op gemak liep, besloot ik ook mijn tempo te verhogen en zo liep al na 100 meter in een niemandsland tussen twee koplopers en de rest van het veld en dat terwijl er een enorm stevige wind stond. Niet dat ik verwachtte veel beschutting te hebben van de voornamelijk kleine junioren.

Vooraf mikte ik op een tijd van rond 5.30. Vorig jaar liep ik 5.31. Ik had de doorkomsttijden in mijn hoofd: 1.06, 2.34, 4.02, 5.30. Mijn eerste doorkomst was 1.00. 6 seconden te snel en ik voelde dat ook in mijn benen. De volgende ronde was 2.32, ik was dus al 4 seconden kwijt. Langzaam ging mijn kaarsje uit en in de laatste ronde werd ik voor mijn gevoel achteruit geblazen door de wind. 5.43 was de logische, tegenvallende eindtijd.

Mooie foto's van Peter:

En op deze foto's van Harry van 't Veld zie je me worstelen:

Alweer Keistad Baancompetitie

 Gister stond ik weer aan de start van de eerste wedstrijd van de Keistad Baancompetitie in Amersfoort. De editie van 2026 is een beetje anders opgezet. In plaats van vijf avonden, zijn er dit jaar meer vier met een 3000 meter, 1500 meter, 5000 meter en 800 meter. De jonge atleten tot en met U16 lopen op de eerste avond 1000 meter en doen niet mee met de 5000 meter. Zij lopen dus zoals gebruikelijk 3 afstanden. Er waren eerst 3 series 1000 meter en vanaf half negen begonnen de series voor de 3000 meter. Ik zat in de derde serie en was dus pas net voor negen uur aan de beurt. Ik hoefde me niet te haasten na mijn werk.

Op basis van de ervaring van vorig jaar was had ik me behoudend ingeschreven met 12.08. Maar ik blijf natuurlijk nog steeds met een schuin ook kijken naar het clubrecord van 11.59. Ik had mazzel met de serie-indeling, met flink wat mensen die op papier net iets sneller zijn. De omstandigheden om te lopen waren prima: droog, niet al te veel wind en net onder de 10 graden. Ik had per ongeluk mijn singlet meegenomen, maar dat was goed te doen.

De opstelling bij de start is alfabet, daarom stond ik weer aan de buitenkant en moest ik in de eerste bocht op zoek naar een plekje aan de binnenkant. Het viel me op dat er niet heel hard gestart werd. Ik verwachtte ergens achterin te gaan lopen maar ik kwam in het voorste deel van de groep. Een klein groepje liep iets harder. De eerste 200 meter was met 46 seconden niet heel snel. Op het rechte eind had ik een persoon gevonden om achter te duiken en probeerde ik ontspannen in een ritme te komen. Een rondje later kwam een viertal lopers van Altis met Zeger en Luc voorbij die vonden dat het te langzaam ging. Ik twijfelde even, maar besloot aan te haken. Als ik richting 12 minuten wilde, moest ik wat proberen. (mooie foto van Harry van 't Veld)

Het tempo van Zeger was precies goed, rond 4 minuten per kilometer. Ik kon bij blijven, maar hield ook niets over. Luc en een andere loper moesten er af. Volgens mijn horloge ging het iets harder, maar daar klopte de afstand niet. Ik kreeg het signaal dat ik de tweede kilometer had gelopen in 3.55 op zo'n 25 meter van de streep. Met nog 800 meter te gaan zat ik zo'n 8 seconden boven het schema van 12 minuten. Een rondje later was dat 5 of 6. Er zou een heel snel rondje moeten volgen om nog onder de 12 minuten te eindigen. Op 300 meter van de finish moest ik een klein gaatje laten met Zeger. In de laatste 150 meter probeerde ik dat nog weer dicht te lopen. Ik kwam wel dichterbij, maar onder de 12 minuten lukte net niet. 12.04 was sneller dan vorig jaar en voor vandaag het maximaal haalbare.

Laat verslagje van de Sylvestercross

 Het zijn drukke tijden zodat er geen tijd over bleef voor het schrijven van een post over de Sylvestercross van 2025. Maar natuurlijk heb ik daar wel aan meegedaan. De dag begon traditioneel met het bakken van de oliebollen. Aan het begin van de middag arriveerden P en zijn dochter F. Kees zou ook meedoen samen met N voor wie het de eerste keer was. Zij waren een dag eerder al gekomen. Met P en F besloten we dat we prima naar de start konden lopen als warming-up. Kees en N zouden later op de fiets komen. 

Omdat het niet al te koud was ging ik in een korte broek. Dat was wel een beetje frisjes bij het inlopen. Voordeel was wel dat we geen spullen hoefde achter te laten in de tent. Een half uurtje voor de start begon het een beetje te regenen. We schuilden evenvoor het podium, maar doken even later

nog even een warme tent in om niet te veel af te koelen. 

Dit jaar mocht ik echt rustigaan doen, want zaterdag zou de FlorijnWinterloop weer wachten. Daarom hoefde ik niet helemaal vooraan te starten en wilde ik proberen vooral op gevoel te lopen. 5 minuten per kilometer zou een mooie snelheid zijn. Toch niet al te laat meldden we ons bij de start, waar we Kees over het hek zagen klimmen. Dat was een goed idee. Zo stonden we niet te ver naar achter, maar ook niet helemaal vooraan. Kees wurmde zich wel helemaal naar voren:

Door de zandloperstart gingen wij iets later weg, maar was er ook voldoende ruimte op de paden om te kunnen lopen. De lange lus over het zand namen we relatief rustig, maar we haalden nog voldoende andere lopers in, waaronder Jan-Willem. P en ik werden een soort luxe-hazen voor F en we hielden een mooi tempo aan. Bij het ingaan van de tweede ronde liep ik wat makkelijker over het mulle zand, maar daarna hield ik weer in om de anderen te laten aansluiten.

Dat deden we bij de derde ronde nog een keer. Langzaam ging het tempo iets omhoog. Het inhalen van alle achterblijvers werkte motiverend. In het laatste stukje moest F lossen en bij het klimmetje op het zand liep ik ook nog een stukje weg van P. Ik kwam redelijk fris over de finish in 45:38. 

Kees was er al en N volgde een paar minuten later, zij had wat langer moeten wachten bij de start. Om te voorkomen dat we te veel afkoelden liepen we met z'n drieën snel weer terug naar huis waar de welverdiende oliebollen op ons stonden te wachten.

Singelloop Utrecht

 Mijn zoon Kees loopt al jaren een stuk sneller dan ik, maar een paar weken geleden liep hij een achillespees blessure op. Hij had zich wel inschreven voor de Singelloop in Utrecht en bovendien wil hij over twee weken meedoen met een halve marathon in Schotland. Het gaat al weer beter met zijn achillespees, dus hij besloot om toch mee te doen met de Singelloop om te kijken hoe pees zou reageren op een rustige 10 kilometer (doeltempo rond 5.15 per kilometer). Hij deed mee in een businessteam van Navara (zijn werkgever) en op dinsdag stuurde hij een berichtje dat er nog een plekje vrij was. Als ik zin had kon ik ook meedoen. Ondanks het vroege tijdstip (start van de eerste wave om 9 uur) en de weersvoorspelling leek me dat wel leuk. Aangezien hij de nacht er voor al bij ons zou slapen konden we samen met de eerste trein uit Den Dolder naar Utrecht.

In Utrecht verzamelden we in Metro City Kitchen, comfortabel, warm en droog voor de startnummers. Ik wist ondertussen dat ik door de late inschrijving in de laatste startwave zou moeten starten, tussen 10.00 en 10.15. Kees kon in principe in de eerste wave, maar de ambitie was gezellig samenlopen dus hij zou bij mij aansluiten. Er waren nog een paar andere lopers die in de vierde wave mochten starten en we besloten om te proberen daar gewoon bij mee te lopen. Dat ging verbazingwekkend eenvoudig. Vlak voor de start maakte ik nog een korte sanitaire stop en even later liepen Kees in ik over de start. De andere teamleden waren al gestart, maar die hadden we snel te pakken. Ons tempo lag wat hoger en met 4.45 ook wat hoger dan het doel van Kees. Dus we liepen lekker met z'n tweeën verder.

Het was prima loopweer met een heel klein beetje miezer en de we hadden de wind in de rug. Dit eerste deel waren de wegen ook vrij breed, dus we hadden niet al te veel last van alle andere deelnemers die langzamer liepen. Heel soms kwam er een nog een snellere loper langs. Het tempo was ook voor mij zo comfortabel dat ik zonder problemen een gaatje weer dichtliep als ik door het passeren van een groepje even  achtergeraakt was.

Of het door al dat inhalen kwam weet ik niet, maar ons tempo ging langzaam omhoog. De eerste kilometers net onder 4.45, daarna via 4.35, naar tussen 4.30 en 4.25 en uiteindelijk de zevende kilometer in 4.20. Het parcours was ook wat smaller, dus inhalen werd steeds lastiger. Dat begon wel een beetje zijn tol te eisen bij mij. Ik moest nu mijn best doen om Kees te kunnen volgen. Er volgenden nog twee kilometers van 4.25-4.30 waarin we ook wat meer wind tegen kregen. Met nog 500 meter te gaan versnelde Kees naar de finish. Ik wist er ook nog een versnelling uit te persen. Volgens Garmin nog onder 3.40, maar Kees liep nog 20 seconden uit. 45.40 was wel een mooie eindtijd gezien de omstandigheden en de manier waarop we gelopen hebben.

Na afloop viel het nog niet mee om weer terug te komen in Metro City Kitchen. Er was een opstopping op het Moreelsepark, daarna kwam een koude oversteek over een loopbrug over het spoor met wind en regen en op de Croeselaan begin het flink te regenen. Gelukkig hoefden we niet in de rij om onze tassen te halen.

Nog een poging op de 3000 meter

 Eerder dit jaar hebben jullie kunnen lezen dat de eerste 3000 meter bij de Keistad Baancompetitie geen succes was. Ik bleef een flink stuk boven de 12 minuten en daarmee ook boven een clubrecord voor de Mannen 60. Na mijn vakantie besloot ik me in te schrijven voor een avondwedstrijd bij onze eigen AV Pijnenburg om een nieuwe poging te doen. Deze was op 12 september (dus al even geleden), maar ik kwam niet eerder toe aan het schrijven van een verslagje. 

Het weer was een beetje wisselvallig er zaten flinke buien in de voorspelling, maar het leek voor mijn start rond half acht droog te zijn. Deze keer waren er twee series voor de 3000 meter. Ik zat uiteraard in de langzame serie (de eerste start) en ook daarin hoorde ik bij de langzaamste lopers op basis van verwachte eindtijd. Nadat ik mijn startnummer had opgehaald kwam ik Patrick tegen die in de tweede serie zou lopen. Omdat we niet tegelijkretijd startten, liepen we beiden een eigen rondje als warming-up. Eenmaal terug op de baan was er niet zo heel veel  tijd meer om me zelf zenuwachtig te maken. Hoewel ik me had ingeschreven om nog een poging te doen om onder de 12 minuten te lopen had iok ook weer geen hele hoge verwachtingen. De verschillen in deze serie zouden zo groot zijn dat ik waarschijnlijk alleen zou lopen en mijn benen voelden bij de start een beetje als pap.

Gelukkig stond ik een beetje aan de binnenkant van het veld en na de start kon ik vrijsnel naar de rand, achter een paar jonge meiden uit Duitsland en een andere loopster. De voorste Duitse liep al snel een stukje weg, ik bleef de tweede Duitse volgen terwijl ze de andere loopster inhaalde.

Het tempo was stevig, maar voor mijn gevoel net niet te hard. Zo liep ik de eerste kilometer in derde positie naar een tussentijd van 3.51. Dat was een goed begin. Een beetje verval zou me nog mooi op mijn streeftijd brengen.

Helaas besloot de groep achter mij, aangemoedigd door de coaches langs de kant dat het iets harder moest. Op onderstaande foto zie je ze voorbij komen. De dame met 627 ging mee met deze versnelling, maar voor mij was het net te veel en een paar honderd meter later ws ik het contact met het groepje kwijt en moest ik het verder alleen doen. 

De tweede kilometer was met 4.00 nog prima, maar het moest nu niet veel langzamer gaan. Bij het 200 meter punt stond Kees de rondetijden door te geven en die liepen helaas op van 96, naar 98 en toen 102. Bij die laatste doorkomst (op 2400 meter) knapte er mentaal iets in me. De laatste kilometer was met 4.16 dus ruim te langzaam. Eindtijd 12.08 was wel een stukje beter dan in maart en ik denk dat onder de 12 minuten nog moet kunnen als de omstandigheden goed zijn. 

De mooie foto's zijn van @sten.sportfotografie.